Gel-Git

yorgun düştü sessizlik
koştugu her boşlukta
tökezlerdi
acıyla yogrulmus bir imkansizdı
sanki,
ağırlıgı altında boğuş(ma)
kalkıp git(ti)
uzundu yol boyu..
akan karaları
yak umutlar gibi
dök saç etrafa
bir sefer de boğul(du)
kus(tu) içini
bak aynaya
kendini gördükçe kusarsın beni
bekle(me)
git... gel
dön durdugun yerde
yelkovan misali
dön(dü)
sözlere düştü
ne söz
ne de düş
aranılan cevap(tı)
korkuya kapıl(dı) soru

tökezleyen
sorgulanmak istenmeyen
ve bu sensiz boşluk(ta)
koştum
akıttım beyazları..
griydik zamanda
öl(dük)
ak(tı) renksizlik
mahvedilen her şey(dik)
yok ol(duk)

yok ol(ma)...